Rulan Kurek

Nog een foto van mijn vorig bezoek aan de sloppenwijk van Guayaquil waar Eslabonsocial, de organisatie waarbij ik mijn stage verwezenlijk, een kleuterschooltje gebouwd heeft. De tijger aan de rechterkant, Anxel, is één van de 61 studentjes die daar schoollopen. Hoewel de toestand in deze sloppenwijk schrijnend is heb ik de indruk dat ze hier nog niet verloren zijn. Vele mensen slagen erin betonnen huisje te bouwen, traag maar gestaag.
Dit in tegenstelling tot een andere sloppenwijk dat ik vandaag bezocht in Guayaquil. Deze sloppenwijk lag tegen de haven waar de bananenexport triomfeert. Na het bezoek aan deze wijk zonk de moed me wat in de schoenen, en niet alleen bij mij… Voor deze mensen is er geen toekomst. Hopeloos. Eindeloos.
Hoewel deze wijk precies hetgene was wat ik voor mijn reportage zocht (tegenstelling sloppenwijk – industrie), heb ik hier geen foto’s van. Onveiligheidsgevoel overheerste en ook Carlos, zelf een Ecuadoriaan die in de sloppenwijk is opgegroeid, durfde de auto niet uitstappen.
Hoewel de toestand schrijnend is op deze foto speur ik hier toch nog een vleugje hoop in, vreugde.
Voor wie zich afvraagt wat het brandje is; het dient om de rubber van koperdraden te smelten om vervolgens het koper te verkopen. 5 Dollar voor tien kilo koper… De eigenaar verdiende die dag 10 dollar.